Indonesië

Informatie- en nieuwsforum over Indonesië en Nederlands-Indië
 
IndexKalenderFAQRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 n Indo in Canada - 8

Ga naar beneden 
AuteurBericht
wu

avatar

Aantal berichten : 6613
Registratiedatum : 08-12-08

BerichtOnderwerp: n Indo in Canada - 8   do 25 jun 2009 - 22:01

aflevering #8
1 nov 2008, 14:00
Herinneringen #8

Indertijd toen ik nog downtown werkte, kwam t wel eens voor, dat ik soms hier of daar in n restaurent op mijn eentje, wel eens n gewoon kopje koffie wilde drinken.

Ik keek dan uit naar iets dat er goed uitzag en niet die zaakjes waar men fastfood kocht en at. Dat fastfood in die tijden, was dus geen Macdonalds, die had je toen helemaal niet. Wel had je bedrijven waar je met je auto inreed, je draaide je raampje naar beneden en jongelui op rolschaatsen kwamen dan naar je toe om je te vragen wat je wilde bestellen. Een van de drinks die we leerden kennen was rootbier. Enfin, wij dachten lange tijd dat het echte bier was. Maar omdat het donker van kleur was, wilde ik het op n gegeven moment wel drinken. Alleen maar om tot de conclusie en ontdekking te komen, dat het helemaal geen bier was, maar n popdrink. ja dat was ook weer zo iets nieuws. Wat in NL indertijd gewoon onder prikdrankjes kwam of limonade, of gazeuse,was hier pop. Die uitdruikking komt dus vanwege dat die prikkel in de drankjes ontploften als t ware. Dus werd poppen genoemd hier in t Engels.

Enfin, ik dus op n dag, downtown, naar n zaak die er rustig uitzag en ik derin. Wilde wel n rustig kopje koffie drinken. En ik ging aan n tafeltje zitten. En wachten. Nou ik ontdekte na n gegeven moment dat ik maar niet bediend werd! Dus ik stapte naar zo'n waiter toe en vroeg waarom hij al die anderen die pas na mij de zaak waren ingekomen, eerder bediende dan mij. Die man begreep meteen dat ik n nieuweling in dit land was en die vertelde me, dat hij me deze keer wel zou bedienen, maar in de toekomst zou t beter zijn, als ik met n mannelijke escort de zaak in zou komen. Ik keek hem raar aan. Waarom zou ik met n man de zaak in moeten komen. Ik wil toch alleen maar rustig n kopje koffie drinken? Wel hij haalde zijn schouders op en ik kreeg t antwoord: I don't want to get involved and KINDLY do not rock the boat... Terwijl ik mijn kopje koffie daar zat op te drinken, zat ik over dat wat die waiter me gezegd had, te piekeren. Ik snapte er geen snars van. Later bij de babysitter aangekomen, vertelde ik het hun. Waarop ik werd uitgelegd, dat alleen maar hoertjes alleen zaken binnenkwamen, als ze op hun klanten zaten te wachten en men bediende hoertjes in zaken niet. Ik zei aan die babysitter, maar HOE weet men nu, of alle vrouwen die n zaak alleen in kwamen, nu hoertjes zijn?! Nou jaaa, dat was de conclusie en dus had ik daar vaak grote moeite mee. Want natuurlijk vergat ik dit soort dingen altijd weer straal. Nederlandse vrijheden en gewoonten, zouden echt wel n tijdje duren voordat ik dat zou omwisselen naar Canadese.

Op n dag, vertelde mijn man me, dat hij iemand had ontmoet die hij nog uit zijn jonge jaren in Nederlands Nieuw Guinea kende. We waren er uitgenodigd. En hij had met die man gepraat over onze basement apartment en die man vond dat we maar hem en zijn Philipijnse vrouw moesten ontmoeten en hun flat moesten bekijken, dan wisten we hoe n behoorlijke flat eruit zag. Het was geen doen dat wij in zo'n basement apartment bleven wonen. Hij vond dat mijn man zijn gezin n beter onderkomen moest geven. gek, als ik er NU aan terug denk, weet je. IKZELF dacht niet eraan dat we n flat moesten huren. Maar ja, we zaten er ook alleen maar in de avonden in, en op de weekenden en op de weekenden, laadden we de kinderwagen vol met eten en gingen op stap met het publieke transport de stad in, verkennen en zo. Dus nou jaa. Wat wel beroerd en vervelend werd in die basement apartment van dat huis was het wassen.

Enfin, we moesten toen op zaterdags hier in Canada nog werken halve dagen. Tenminste mijn man moest dat doen en dus op n bepaald tijdstip, kleedde ik de kinderen aan en vertrok ik met de bus en toen de ondergrondse trein, en toen weer met de bus, naar t flatgebouw van die man die mijn ega kende nog uit Nieuw Guinea. Ik wist helemaaal niets over de Phlipijnen. Wist niet eens dat er n land bestond met zo'n naam. Kan best zijn dat ik dat op school geleerd had, maar ik kon t me toen niet herinneren.

Enfin, wat ik zag toen ik er aankwam, was n vrouw die meer op n Indonesische leek. Maar dat gaf niet. Zo daar zijnde, kwam ik ook tot andere verbazendwekkende ontdekkingen. Iets waar ik eerst helemaal nooit ergens bij stilstond, maar tis wel iets dat tegenwoordig dus heel gewoon is.

Wat wilde het nu, dat deze Philipijnse dame, hier in Canada was gekomen, onder t voorwendsel van studie. Dus ze had n studenten visum. Ze had ook n Canadese vriend. Maaaar, haar visum liep ten einde en ze moest terug naar de Philipijnen. Ze ontmoette toen de vriend van mijn man en hij was wel genegen om met haar te trouwen en haar zo in Canada te laten blijven. Dus de dag dat ik eraan kwam, waren ze al geloof ik n jaar getrouwd en ze hadden n kleine meid.

Ze kon niet aan ons gesprek deelnemen, want ze sprak maar heel weinig engels. Ik vond dat raar, want ik dacht, als je toch n studenten visum hebt, dan zit je op de universiteit... en dan moet je toch goed engels kennen, anders hoe kan je de lessen volgen. Maar enfin, het was mijn zaak niet, en ik bleef er verder niet bij stilstaan.

Enfin, we hadden de gelegenheid om die lege flat boven die van RvdV te bekijken en we gaven n cheque voor de huur van de eerste en de laatste maand en we zouden binnen n week horen of we goed gekeurd waren om erin te mogen trekken. Nu moet je weten dat alle flatgebouwen op die van de Provinciale en Federale regering na, allemaal van particulieren was. Soms was t n groot bedrijf die die flatgebouwen bouwde en verhuurde en dat was dus hun inkomen. Soms was t n particulier die zo'n flatgebouw bezat en de individuele apartmenten, zo wordt n flat hier genoemd, verhuurde. Nou ik kan wel zeggen, dat ik mijn ogen niet kon geloven wat er allemaal bij kwam.Ten eerste, puilden mijn ogen uit, vanwege de vloeren dat was parket. Jeeetje, ik weet in NL had je alleen in die duren burgerhuizen in Amsterdam aan de grachten huizen met parket. en hier was t in alle apartementen. Dan, was er n fornuis en n hele hele grote ijskast erbij inbegrepen. Er waren gordijnen en lichten overal. Er was n complete keuken en deze had ook nog n aparte vaatwasmachine. Die was niet zoals men die nu kent, maar meer n ronde trommel en je schakelde de kraan naar een kant om en dat ding ging dan draaien.

De badkamer was ook compleet en overal was er goede parket vloerbedekking en in de keuken en de badkamer was er vinyl tegels.

Al dat kwam voor $120 dollar in de maand, electrisiteit, verwarming en water erbij inbegrepen. We hoefden alleen maar n telefoon aan te schaffen.

Enfin, het duurde niet land of we trokken erin. Ondertussen had mijn man ook n baan gekregen bij IBM en dat was niet zooo ver van onze flat en er was n hele goede busverbinding. Dus daar zaten we, in het ''plaatsje" Don Mills. We moesten nog veel leren. bv Over de naam van de wijken. Enfin dat adres was 70 Parkwoods Village drive, Don Mills. Later toen ik van mijn eerste man ging scheiden zou ik in t gebouw ernaast terecht komen op nr 76 dus.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://indonesie.actieforum.com
wu

avatar

Aantal berichten : 6613
Registratiedatum : 08-12-08

BerichtOnderwerp: Re: n Indo in Canada - 8   do 25 jun 2009 - 22:02

Daar op t werk leerde mijn man iemand kennen die zijn meubels wilde verkopen en zo namen we de bus en kwamen in t huis van die mensen. Er was n etenstafel met 6 stoelen te koop. Ook n soort kastje hoorde erbij dat 2 laden had en n kastje erop, waar je je kopjes en schoteltjes en drinkglazen kwijt kon. Ze hadden n 4sits bank met bijpassende fauteuil, met 3 koffietafels en 2 schemerlampen die allemaal bij mekaar hoorden ook te koop en ze hadden ook nog wat servies te koop. Ik kan me niet meer herinneren hoeveel dat hele gedoetje kostte, maar we kochten dat dus. en dat kwam naar ons toe. Die etenstafel heb ik heeeeel lang bezeten. En pas in de jaren 80 weg gedaan. Eerst om laten bouwen tot n koffietafel en toen weg gedaan. Hier in Canada, ontdekte ik dat men niet alleen maar n koffietafel in t midden voor de bank had, maar ook tussen de bank en de fauteuills waren er hoektafeltjes.

Men heeft geen lamp in t midden over de koffietafel hangen zoals men dat indertijd in NL kende. Daarom waren er van die kanjers van die schemerlampen op die hoektafeltjes.

Nou we zaten snor toch? we waren van alles en nog wat voorzien. n enorme groot fornuis en ijskast. En we begonnen via RvdV Indische mensen te leren kennen en t leek allemaal gesmeerd te gaan lopen...............

We leerden Canadese mensen kennen die tegenover ons in de gang woonden en 4 jongens hadden. hihi, dat eerste kerst en oud en nieuw. We schrokken ons n aap! Op n gegeven moment, werd er heeel hard op onze deur gebonkt en we maakten open en daar stond de man van tegenover ons, goed tipsy en met n ratel in de hand: HAAAAPPPPYYYY CHRISTMASSSS... sleurde hij en die ratel werd in mijn gezicht rondgedraaid. Ik kreeg n gedoetje in mijn handen geduwd en daar moest ik aan eenkant aan trekken en voor ik t wist gaf dat ding n luide knal en er kwam n silveren kroontje van silverpapier uit en dat deed die man op mijn hoofd.

We werden heel sjoviaal bij hun naar binnen getrokken en we zouden en moesten Egg Nog drinken. Nou we kwamen goed tipsy weer terug in onze flat. Beide deuren tegenover mekaar stonden open.

aaah, sommige mensen? zijn echt aardig! en hartelijk. maar helaas, helaas, die waren er weinig zou ik ontdekken. Over t algemeen wil de Canadees zich vriendelijk voor doen, maar tis allemaal maar schijn.... Wat je ziet? en tegenkomt? is NIET zoals t in werkelijkheid echt is.

Dat tweede jaar kwam mijn neef met zijn gezin met kerst niet naar ons toe, maar wel met oud en nieuw.... En wij begonnen voor t eerst in ons leven onze eigen kerstwortels in n vreemd land te maken. Iets waar vooral mijn jongste zoon erg veel op gesteld is nog. Alleen zou ik dat later veranderen. Dat we t niet meer op de avond voor kerst mee begonnen te vieren maar op kerstdag zelf. Ik was toen ook ouder geworden en had last van mijn hart en veel ging me niet meer zo snel en vlot af dan toen ik nog jong was.

We leerden over de Hollandse kruideniers winkels die Nederlandse emigranten hier begonnen waren en waar we echte Hollandse spullen konden kopen. Zoals hagelslag, muisjes noemden wij Indische mensen dat. Hollandse kaas en gerookte aal en zure en zoute haring en Nederlands beleg voor brood. Maar ook Nederlandse BK pannen en allerlei leuke dingen en blauw-witte snuisterijen om in je huis, je ouwe vaderland te hebben.

We ontdekten dat er n Nederlandse gemeenschap was die n vereniging hadden en Sinterklaas kwam ook. Dus we gingen naar de Sinterklaas middagen en omdat men ook t sinterklaas snoepgoed uit NL verkocht in die Hollandse delicatessen zoals ze genoemd werden, konde de kinderen dus ook hun sinterklaas hier meevieren.

Jaren en jaren deden we dat. Tot zelfs t gooien van de pepernootjes en we hadden t allemaal zo goed gedaan, dat zelfs mijn jongste zoon ervan overtuigd was dat Zwarte Piet echt langs de balconnen in Toronto, de Nederlandse kinderen wist te vinden. Want hij bonsde toch op de ramen en als ze hun schoentje zetten, dan kregen ze toch ook marsepein en pepernootjes en zelfs cadeautjes!!

Kerst met cadeautjes kenden de kinderen al uit NL, bij hun indische grootouders. De ouders van mijn man, die kerst met cadeautjes vierden, volgens de Duitse gewoonte, want de vader van mijn schoonvader was n duitser in Indie.

Zodoende hadden we heel wat feesten om die tijd! En met oud en nieuw en kerst waren er de jaarijkse telefoontjes die we naar NL maakten naar de ouders en schoonouders....

n Nieuw land, t had wel n tijdje geduurd.... maar we maakten ook onze eigen nieuwe tradities, die tot zekere mate eigenlijk? NU nog bij ons thuis gevierd worden.

Mijn kleindochter heeft t gewoon niet meer, als we naar de sinterklaas middagen gaan en ze krijgt er speculaas en haar chocolade letter. Dan komt ie letter ook nog ns mee met de santaclause waneer ze haar eigen cadeautjes ziet op kerstochtend onder de kerstboom en dan ook nog ns bij Oma thuis. Elk jaar heeft ze zowat n beroerte als ze haar tas met cadeuatjes openmaakt en er Nederlandse sinterklaas snoepgoed in aantreft en OOK nog haar chocolade letter. hihi..

Vorig jaar kreeg ze gele felten klompjes pantoffeltjes en ik moet nog grinneken om haar opmerking. Ooooh Santa has been shopping in the dutch delicatessen he? oma? Wij? bleven heel onschuldig kijken natuurlijk en deden maar alsof we niet wisten waar ze t over had!

n Nieuwe generatie als n Can-Indo in dit land waar ik mijn wortels heb ingewroet in deze aarde.......... hier.

wordt vervolgd.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://indonesie.actieforum.com
 
n Indo in Canada - 8
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» 'Een nooit verteld verhaal' over Indo's
» CBS statistics INDO
» Cursus Indonesisch Indo Radio
» Festijn Indo Roots bij Taman Indonesia in Kallenkote - 17 juli 2016
» De vergeten Indo's in Surabaya.... 23-11-2012 17.35 uur Ned. 2, AUB, help ze. Het is toch onze bangsa....

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Indonesië :: Diversen :: Brush vertelt-
Ga naar: