Ik heb heel wat leuke uren en maanden met die medewerkers meegemaakt. Ik denk dan terug aan de tijd, dat er n heer was, die om de drie maanden langs kwam, om de machientjes van mijn collegas schoon te maken en te olieen. hihi.. Men merkte op dat hij zo'n Kaizer Wilhelm snor had, met die handlebars en dat de eindjes ervan in n heel precies puntje samenzaten.
Men zat dat onder mekaar zich af te vragen, HOE die man dat nu klaar speelde en dus ook ik werd gevraagd. Ik keek zo naar die man en de duvel kwam binnen in me zitten! Ik zei heeel blase: "ooooh, dat spreekt toch vanzelf?" En die collegas, neee die wisten dat niet, "WAT spreekt dan vanzelf?" werd me gevraagd. "Wel zei ik, kijk eens wat het dichtste bij die snor zit? zijn neus toch? dus hij steekt s morgens gewoon die punten in zijn neus en klaar is kees voor de rest van de dag!"
"Oh!OH! WAT n viezerik ben jij zeg!" zei men, maaar men ging er met mekaar, onder mekaar over discuseren.. Uiteindelijk op n dag vertelde ik hun dat er zo iets als snorren was bestond en dat die man dat dus gebruikte. Maar oh, my oh! WAT ik niet met mijn duveltje had te weeg gebracht! hihi, Ze geloofden me nog echt ook nog!
Er was nog n andere gelegenheid, die me goed, zelfs nu nog, jaren erna, aan t grinneken heeft gebracht! Wist ik veel!
n Goed aantal van die fransoosjes, waren single moeders. Dus ze waren gescheiden vrouwen en kwamen met British Petroleum vanuit Quebec met hun kinderen hier in Toronto, wonen. Dat bracht natuurlijk ook mee dat t n hele grote verandering voor die mensen was. t Leven was hier nu eenmaal heeel anders dan in Quebec.
Zo op n dag, sprak eentje erover, dat ze toch echt wel haar bloemetjes mistte, die ze daar in Quebec in n tuintje had. Dus zei ik aan haar: "Joh! je hebt toch n vogeltje? En die eet toch zaadjes? Waarom strooi je die zaadjes niet uit je balkon, op die droge aarde voor je balkon. Daar je op de begane grond woont, kan dat gemakkelijk. Je watert het dagelijks en wie weet wat je nog voor mooie bloemetjes krijgt?!"
OH! DAT werd uiteindelijk n ramp voor die dame! Want wisten wij veel, dat er marihuana zaadjes tussen zaten. Wat later, toen we dat ontdekten, natuurlijk de nodige grappige op en aanmerkingen lanceerde, tussen ons allemaal in, van de scherpe Fransoosjes.
Enfin, de lente kwam en madam deed dat. En op n dag vertelde ze ons, dat t prachtig groen was en gezellig en zooo en leuke onbekende bloemetjes zaten ertussen................
n Aantal weken erna..... toen ik op t werk kwam, stond mijn president van wie ik dus de secretary was en ook had ik dus zo'n 27 dametjes en n paar heertjes onder mij..... op me te wachten. Sommigen waren heeeel boos op mij. Want ze waren ervan overtuigd dat ik t wist dat er marihuana zaadjes tussen vogelzaad in zou ziten......
Enfin, ik moest mee met Mr. Butler naar de jail, waar die dame nl opgesloten werd door de RCMP, want ze werd ervan beschuldigt die planten te cultiveren en men geloofde haar niet. Ze kon alleen maar een telefoontje maken en dat was naar een van haar vriendinnen die weer Mr. Butler, thuis belde... Dus ik mee met hem... en na n lang gesprek en uitleg, mocht ze mee naar huis en werd ze niet aangeklaagd, maar men kwam wel met n grote fles en de hele bubs, werd er niet alleen uitgetrokken, maar ook nog bespoten. Wah! jarenlang wilde er zelfs niet eens gras groeien!
Dan moest die dame ook nog hulp hebben van t bedrijf en Mr. Butler, want die huisbaas, was niet al te happig nu dat die dame en haar kinderen in zijn gebouw woonde. De hele bubs van die Fransoosjes kwam haar te hulp en dus mochten ze daar hun lease uitwonen.
Maar oooh, my oooh! IK? werd dus NIET geloofd. Jeetje, ik had nog nooit van marihuana gehoord, laat staan dat ik wist hoe die plant eruit zag. Jaren later zou ik t zien. Want tijdens n wandeling met n logee op ons land, zou Frank verscheidene van die planten ontdekken, die door n gozer down the road daar geplant was!
Enfin, hihi, dat was het avontuur met die marihuana planten. Dan hadden we ook nog t gedoe met onze gerbils. Die beesten lijken n beetje op muizen, behoren tot de muizenfamilie dacht ik. Maar zijn roodachtig in hun vacht.
Enfin, n ieder van mijn zonen had zo'n beestje in de kamer, als pet. En op n dag, stelde ik voor dat die beestjes, ook wat frisse lucht zouden krijgen en we deden die kooitjes op t platje. Maar wat wilde nu het geval? Maar dat we die beestjes straal vergaten. Dus toen ik me herinnerde, jeee ze staan nog buiten. Kon ik dat wel vergeten. Want de racoons hadden ze lekker opgesmikkeld! Ik zag nog net hoe de laatste gerbil in de bek van dat beest ging.
Dus ik vertellen op t werk, op maandag. Wat wil nu het geval? dat die fransjes me helemaaal niet geloofden! hihi. NU jaren erna, zit ik me hier weer naar te lachen om hun. Want hoe kwam dat nu? dat we op n keer t hadden over andere culturen en ander eten. Zo vertelde ik hun, dat toen ik nog klein was in Jakarta. Dat ik op n keer werd meegenomen door de man, waarmee de beste vriendin vam mijn moeder mee samenleefde. Die was Chinees. En daar bij een van die kraampjes zag ik hoe n chinees, n muisje uit n kooitje haalde, dat tjemploeng in heet kokend water deed en dan op n schaaltje met ketjapsaus en die chinees die het had besteld, at dat heel smakelijk op. hihi. Die lui griezelen natuurlijk. En omdat ik dit had verteld? EN! men wist dat ik vaak mijn indisch eten mee nam naar t werk, voor lunch, dat IK OOK wel eens die gerbils in mijn eten had kunnen oppeuzelen. hihih. WAT ik ook zei? Men geloofde me niet hoor! hihihi... nu na al die jaren? moet ik toch echt wel grinneken hierover! WAT n joke DAT was!
wordt vervolgd.
