Indonesië

Informatie- en nieuwsforum over Indonesië en Nederlands-Indië
 
IndexKalenderFAQRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Thea Meulders heeft haar leven aan de atoombom te danken

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
wu

avatar

Aantal berichten : 6613
Registratiedatum : 08-12-08

BerichtOnderwerp: Thea Meulders heeft haar leven aan de atoombom te danken   vr 13 aug 2010 - 20:34

Thea Meulders heeft haar leven aan de atoombom te danken
Door: Frans Witteman | vrijdag 13 augustus 2010 18:02

NIEUW-VENNEP - Als meisje van net 6 jaar was Thea Meulders er getuige van dat in vernietigingskamp Aek Paminke op Sumatra de gehate Japanse vlag werd neergehaald en onder uitzinnig gehuil van vreugde en het zingen van het Wilhelmus het 'rood-wit-blauw' werd gehesen. Na twee atoombommen was Japan gecapituleerd. Waarmee op 15 augustus 1945 een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog. "Dit jaar dus 65 jaar geleden. Alle reden om aanstaande zondag massaal te vlaggen", doet zij een dringende oproep.

Maar eigenlijk niet alleen op 15 augustus de vlag uitsteken, vindt de Vennepse bij wie de verschrikkingen, de vernederingen en de honger van 3,5 jaar kamp onuitwisbaar zijn opgeslagen. Hoe jong ze toen ook was. "De Nederlander vlagt bij grote voetbaltoernooien, als er een schooldiploma is behaald en op Bevrijdingsdag. Maar zeker is er alle reden om ook op 15 augustus te vlaggen, de dag dat de oorlog echt tot een einde kwam. Hoewel deze datum jaren geleden is opgenomen in het vlaggenreglement van de regering zie je op 15 augustus nauwelijks bij overheidsgebouwen een vlag. Laat staan bij particulieren. Waar die wel wappert woont gegarandeerd een overlevende of nakomeling van de oorlog in Azië. Met het beeld voor ogen van de Nederlandse vlag in het kamp word ik altijd blij als ik onze driekleur zie."

Ze noemt zich een kind van de tropen. De plak spekkoek bij de koffie verraadt het geboorteland van de 71-jarige Thea Meulders. Ook haar uitbundig in het groen zittend dakterras doet aan de tropen denken. "Heerlijk, al dat groen en die mooie bloemen. Ze zijn voor mij mijn hele leven al een compensatie voor het gemis daarvan in het kamp waar een hoge muur alle zicht op de natuur ontnam," verklaart ze haar liefde voor het vele groen.

Net als haar ouders werd Thea geboren op Java. Haar vader was in 1935 naar Nederland gekomen om de officiersopleiding te volgen aan de KMA in Breda. Hij ontmoette hier een leuk meisje, ze trouwden en vertrokken in 1938 naar Indië. "Met z'n drieën want mijn moeder was van mij in verwachting", lacht Thea die in juni 1939 ter wereld kwam.

Oorlogsmisdrijf
Toen in dat jaar in Europa de oorlog uitbrak was in Indië de oorlogsdreiging eveneens goed voelbaar. Kort na de geboorte van Thea werd haar vader, een jonge luitenant, overgeplaatst van Java naar Banda Aceh in het noorden van Sumatra. Als kind van 7 maanden werd ze door haar moeder in een kinderwagen rondgereden over Peutjut, de begraafplaats van Banda. Heel veel later kwam ze er terug. Om een steen te plaatsen ter nagedachtenis aan haar vader die in de oorlog is omgekomen, maar nooit is gevonden. "Het gaf mij het heerlijke gevoel dat hij was teruggehaald uit de vergetelheid." Pas na de oorlog is duidelijk geworden wat er met haar vader was gebeurd. "In maart 1942 werd hij door de Japanners gevangengenomen. Zijn manschappen kregen de kogel, hij werd onthoofd en in de rivier gegooid. Een puur oorlogsmisdrijf. Afgelopen januari heb ik die plek bezocht en gezien wat hij als laatste heeft gezien."

Thea was pas 2,5 toen haar moeder in januari 1942 bericht kreeg dat ze binnen een uur het huis moest verlaten om met haar kinderen naar een kamp te gaan waar ze, volgens de overheid, beter beschermd waren tegen de oprukkende Japanners. "Onderweg stopte de auto en plots dook mijn vader met z'n hoofd naar binnen om afscheid te nemen. Het laatste afscheid zou later blijken. Ik herinner mij nog steeds dat hij bruine ogen had." Net zoals ze nog steeds die 'wrede gele mannetjes met scheve ogen en kromme poten' voor zich ziet voor wie ze steeds diep moesten buigen en van wie ze niets anders te eten kregen dan verdunde stijfselpap, eens per week 100 gram gekookte rijst met een lepeltje suiker en eens per drie weken 40 maïskorrels. In het kamp heeft Thea één keer iets anders gegeten. "Tijdens dwangarbeid in het bos had mijn moeder een paar zoete aardappelen gevonden en op straffe van een afranseling het kamp binnengesmokkeld. We hebben ze gebakken in kaarsvet en daar smaakten ze ook naar. Maar wat een koningsmaal was het. Om haar hongergevoel te stillen zodat ze eten kon sparen voor ons, is mijn moeder gaan roken. Ze maakte sigaretten van de peuken van de Japanse bewakers. De as werd gebruikt om onze tanden mee te poetsen."

Pop Edith
Op haar zevende kwam Thea met haar moeder en zus Elsje naar Nederland. Boordevol verhalen. "Je kunt een kind uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit het kind". Maar niemand wilde hun verhaal horen. Na alle ellende van vijf jaar bezetting en de Hongerwinter was het hier vele malen erger was geweest dan daar in dat mooie en warme land werd hen gezegd. Daarom ook vertelt ervaringsdeskundige Thea Meulders via Stichting Gastdocenten WO II op scholen haar verhaal over de gebeurtenissen in voormalig Nederlands Oost-Indië. Met in het koffertje met materiaal dat zij meeneemt pop Edith die zij op haar vijfde verjaardag kreeg en die een steun en toeverlaat voor haar is geweest en met daarin ook de stukken katoen waar ze als klein meisje repen van scheurde om de wonden van haar moeder mee te verbinden. Daarom ook is ze bezig aan een boek waarin ze haar herinneringen aan die zwarte periode vastlegt.
De ontberingen in het kamp hebben haar sterk gemaakt. Hoe jong ze ook was. "Toegeven aan zwakte betekende immers toegeven aan de dood."

Hoofddorpse Courant

Terug naar boven Go down
http://indonesie.actieforum.com
 
Thea Meulders heeft haar leven aan de atoombom te danken
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Restaurant Sarinah heeft nieuwe eigenaar
» Bandos heeft een oppas oma gevonden
» De duistere kant van Amsterdam - leven op een VOC-schip
» Apenheul toont bijzondere neusapen
» Uitzending gemist: Het verhaal van Anneke van Loggem en haar piloot Ros

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Indonesië :: Diversen :: Verhalen-
Ga naar: