Tranen van heimwee naar Indonesië
vrijdag 20 augustus 2010 18:23 door Roland Danckaert

Elk woord dat ik nu schrijf, wordt vergezeld door een traan, rolt in zout water over mijn wangen in de gleuf tussen mijn lippen, de vaargeul van oprechte emotie in een zee van leegte.

Sinds bijna exact een week zijn we terug van Indonesië en opeens, tijdens het koken en verorberen van een Indische maaltijd - onder het genot van Maastrichts bier en een Indonesische cd die ik in 1996 in Bandung kocht, is me een tsunami aan heimwee overkomen. Heimwee naar het land van mijn vrouw, het land waar de familie van haar moeder woont en waar haar wortels tot diep in de aarde groeien. Ook ik ben besmet met het Indonesië-virus. Die heimwee doet pijn, maar ik voel sinds een week eindelijk weer eens echte emotie, iets wat lijkt op leven. In Nederland ben ik dood(s), leeg, uitgeput van niets.

Ik verlang immens terug naar de ongeorganiseerde chaos, naar het bruisende straatleven, naar de blije openheid van de mensen, naar de geur van kretek, pisang goreng en mottenballen, naar de duizenden eetkraampjes, naar de zachte gezichten, naar de fijne lichaamsbouw van de inwoners, naar de spelende kinderen, naar die grappige taal...

Veel meer met dat volk voel ik me verbonden dan met Nederlanders. De navelstreng van mijn hart is verbonden met de mensen op Java. Van Nederlanders krijg ik uitslag. Ik hoor hier niet thuis, dat voel ik al intens als ik in Jakarta, Quito of Casablanca Nederland(er)s hoor op de luchthaven. Dan wil ik blijven, niet terug naar hier, naar de rechtse radicalisering, naar de keurige, burgerlijke tuintjes, naar de overgeorganiseerde bureaucratie, naar het hypocriete fatsoen, naar de saaiheid.

Hier, in dit doodse, dodelijke dorp, tracht ik de tijd voorbij te duwen en zonder succes mijn draai te vinden, tussen mensen die me vreemd aankijken en die ik niet wil zien. Hier leef ik om de tijd om te krijgen, daar heb ik de tijd om te leven.

Ja, natuurlijk verlang ik ook gewoon terug naar de vakantie, naar de vrijheid, naar de afwezigheid van teveel ongewenste verplichtingen. Vanzelfsprekend heb ik tevens heimwee naar de zorgeloosheid van een vakantie, naar het gevoel te kunnen leven als een kind dat nog niet naar school hoeft. Altijd in de speeltuin en eeuwig plezier, nimmer verveling.

Drie weken lang, op Java, heb ik me goed gevoeld. Weinig angsten, geen depressies, geen zinloze waarom-vragen. Nu ik terug ben, is het alsof ze me weer in het gevang hebben gestopt. Wat doe ik hier? Wat moet ik tussen deze mensen? Ik wil niet!

Maar ik ben niet avonturier genoeg om te emigreren, om de gok te wagen, om mijn impulsen achterna te gaan. En dus blijf ik hier wachten totdat ik mijn koffer weer kan pakken, naar een oord waar ik me thuis voel, want thuis voelt hier nooit als thuis. Ik ben hier altijd in den vreemde.

Altijd heimwee naar elders. Nu zo sterk naar Indonesië. Wat hou ik van dat land, wat hou ik van de mensen daar. Gastvrijer onthaald dan door mijn eigen familie. Nergens een vreemde, overal onthaald als een koninklijke gast.



Ik wil hier weg. Ik wil vluchten...



Mijn reisverslag lees je op:

http://rolanddanckaert.bloggertje.nl/note/14753/reisverslag-het-wilde-westen-van-westjava.html

Volkskrant