krijg nou wat!!!

nooit geweten dat BZN ooit een lied in het Indonesisch heeft gemaakt...................
haha... hoe kom je hier nu weer aan....???




ehhh.. bedoel natuurlijk: hoe wist Pak Lurah dit..

Pak Lurah ging met zijn tijd mee en kocht zo'n modern electronisch luisterding,
uiteraard met geleend geld van een rijke oom uit Surabaya genaamd KING..... (attentie, doordenkertje Missy Wu.)
En zo kon ie heel de muziek wereld afstruinen naar beeld en geluid
en kwam daarbij toevallig ook op die golden oldie van BZN uit Volendam Zuid.

Eh.... ister ook nog van BZN dat liedje over yes yes yes.... SURABAYA Pearl of zoiets.

Pak Lurah speelt de ganse dag met dat nieuwe speeltje en drinkt ook nog een glas pils
en struint het internet af op zoek naar muziek en beeld "voor elk wat wils."
Vindt tot zijn genoegen stukjes film over een nabij Indonesia gelegen land;
het is een filmpje over klederdracht, liefde, trouwerij en een huwelijksband.
Ziet tot zijn verbazing in eerste oogopslag, de naam van de uploader van het filmpje;
Ach, verkeerd gelezen: Het is "Marilenemary" en niet "moedertjekast" of zijn vriend Willempje.


Een huwelijksvoltrekking in Malaysia (Borneo), waarbij aanwezig BZN die er ook bij zingt.
Leuke beelden over klederdracht en achtergronden van de tropen.
http://youtu.be/0_Jt6Pg-1PA

Pak Lurah werd eindelijk onthaald op een beetje fortuin.
Een heer in deftig kostuum en met aktentas en een kale kruin,
was op zoek haar Pak Lurah om hem iets belangrijks mede te delen.
Het was de notaris: Pak Lurah's ouwe opoe had hem wat nagelaten: enkele sawahpercelen.
Pak Lurah verkocht als een speer zijn gerobak en stieren,
kocht een treinkaartje maar van het restant ging ie eerst feestvieren.


Volgende keer verder.

Pak Lurah had enkele becakbestuurders en andere vrinden voor zijn feessie uitgenood,
ja zelfs enkele "dames" uit de Gang Dolly, maar die waren niet bloot.
Van heinde en ver kwamen zijn becakvrienden door het verkeer gesrobot,
onderweg zelfs een hollandse toerist geschept en die schrok zich rot.
Het was me een dolle boel voorzien van winkobabat, lumpia en lemper,
getuk lindri, tape goreng, nogosarie en zelfs bier gebrouwen van gember.
En het gezelschap feestte er lustig op los met trommels en dangdut muziek.
Jaja, het was goed verpozen daar aan de kali Brantaskant bij die vrolijke kliek.

Volgende keer meer.....

Voor diegenen die het taaltje machtig zijn, hierbij een gouwe ouwe over een Pak Tukang Becak.
http://youtu.be/NUWHOShisl8

Pak Lurah liet zijn oog vallen op een vrolijke en goedlachse genduh uit de Gang Dolly
en hij kwam al gauw haar naam te weten.......Nee nee, ze heet geen snollie.
OK, ze keek wat loens en ze had een ietwat dikke pantat en ze liep pincang,
maar vooruit, dacht ie: Die neem ik mee naar mijn nieuwe desa in de buurt van Lumajang.
Zij zag het wel zitten en week de hele avond tijdens het feessie niet meer van hem vandaan
en dacht: Beter een tani vrouw dan iemand die elke avond op en neer loopt in die "beruchte" laan.
Volgende keer meer.



Voor diegenen die graag weten welke kostgangers OLH huisvest in de gang Dolly, zie hieronder.
( Eh, wel je Javaans taaltje kennen, anders snap je geen donder van het liedje.)
http://youtu.be/tU9Nd-AtkBg

Pak Lurah en zijn nieuwe vriendinnetje maakten de boel na het feessie schoon,
want na hun vertrek diende deze kaliplek voor anderen als nieuwe woon.
Ze pakten hun schamele bezittitingen bijeen en vertrokken weg uit de grote stad.
Buurman Pak Dokar gaf hij nog iets: Hier voor jou, een paar balken en een rol kawat.
En zo vertrok het stel richting stasiun en stapte in de grote drukke kereta api,
op weg richting Magelang, ergens niet zo ver weg van de Gunung Merapi.


Hieronder zijn te zien, ergens bovenop de tweede wagon. Wel snel zijn, want de trein is zo voorbij gereden.
http://youtu.be/ZDOe12quEIY

Pak Lurah en zijn meissie kwamen eindelijk op de bestemming aan, de desa Purwomalas
keken naar de erfenis en naar elkaar en de restanten van wat eens een sawah was.
Ze verloren geen tijd en gingen terstond aan de slag met opruimen van het struikgewas
en het repareren van hun gubuk en ergens ver weg in het nabije bos kraaide een ayam alas.
Na een weekje ploeteren was het gedaan met het karwei en konden ze even wat rusten
en heel even maar dacht Pak Lurah nog aan zijn vorige desa gelegen aan Java's Zuidzeekusten.



Volgende keer verder.

Zie het stel hieronder op de foto: na gedane arbeid is het goed rusten.

Pak Lurah en zijn meissie waren inmiddels getrouwd
en hadden hun huisje en levens verder uitgebouwd.
Op een dag werd er aan hun deur geklopt,
want een ooievaar was overgevlogen en bij hen gestopt.
Pak Lurah had nu een goede sawah en verkocht grote hoeveelheden beras
en Bu Lurah opende een warung en verkocht van alles, zelfs serehgras.
Beiden waren tevreden met hun leven en de kleine nazaat groeide als gubis;
die kleine veelvraat was dol op nasi jagung en at als ontbijt kue lupis.

Volgende keer verder.


Voor diegenen die niet weten wat lupis is: Ketan met geraspte klapper en gula merah(jawa).

Pak Lurah zat 's avonds tevreden buiten en rookte zijn rokok kretek
en Bu Lurah breidde haar zaakjes uit en verkocht telur ayam en bebek.
En zo sappelde hun leven voort naar volle tevredenheid van beiden,
maar Pak Lurah vergat de goden te danken en sial was daarom niet te vermijden.
Op een dag was Bu Lurah haar klapperplantage aan het bewonderen;
niemand lette op de voortekenen en ook niet op het verre donderen.
Donkere wolken stapelden zich in de verte op en dreven al snel over,
terwijl zij daar tussen de klapperbomen liep en nergens kon schuilen als enkel in het lage lover.


Volgende keer verder met dit drama.

Pak Lurah was intussen op zijn sawah verderop bezig met zijn span karbouwen
en weer of geen weer, hij liet zijn beesten de ploeg door de grond heen douwen.
Een scherpe flits, een harde knal...... en een wachthuisje op de velden werd getroffen
en in paniek sloegen de karbouwen op hol maar Pak Lurah was niet geraakt, dat was boffen.
De lezer/-es zal echter wel gedacht hebben dat Bu Lurah wel door de bliksem werd geraakt.
Nou, dat viel ook wel mee, want slechts een klapperboom werd door het hemels vuur gekraakt.
Maar pal naast haar denderde wel een klappernoot op de grond in het struikgewas;
hemeltjelief, dacht ze en trok bleek weg en liet van schrik in d'r sarung een plas.


Volgende keer verder, want het drama is nog geen eens begonnen.

Pak Lurah en zijn vrouw togen na het onweer richting huis dwars door de ladang en alas.
en zagen tot hun verdriet, dat de rijstschuur geraakt was en weg was al hun voorraad beras.
Bu Lurah foeterde: "Heb het nog zo gezegd tegen je dat je moest offeren aan de godin van de padi,
ach hoe ze nu alweer, ben het vergeten. Heet ze niet iets van Dewi of Sri?"
"Ja, ja" zei Pak Lurah, "'k Zal het morgen meteen doen, maar ga nu eerst opruimen,
kom help me liever en sta daar niet zo in de regen tegen me te zuurpruimen."


Volgende keer verder.

Pak Lurah en zijn vrouw kregen hulp van de overige tetangga desa
en al snel was de puinhoop opgeruimd en kreeg na afloop een ieder een bakje hollandse vla.
(Voor de onwetenden: Pak Lurah heeft familie in Holland en die stuurt soms wel 's wat op;
hollandse ouwe kaas, de Libelle en de Privé, en nog wat zakjes van die autodrop.)
Er restte niets anders voor Pak Lurah om te wachten op de nieuwe oogst en deze te bewerken.
Zelfs het zoontje-inmiddels ook al groot- moest ze laten wapperen, zijn vlerken.
en toen het zover was, toog men met zijn allen naar de sawah om de godin te eren:
de sedekah werd in orde gemaakt en de hele desa toog uit om Dewi Sri te honoreren.

Volgende keer meer....of misschien gaat Pak Lurah eerst op vakantie?

Pak Lurah smeedde plannen; snode plannen om 's te gaan libur in Holland.
Ze hadden wat kunnen sparen en het idee beviel hem wel zo'n reisje naar dat koude land.
Logeren was geen punt, want hij had toch familie daar wonen in een soort paleis;
het waren zijn verre oom en tante en zijn oom was al oud en soms zelfs niet goed wijs.
Maar dat kon Pak Lurah er niet van weerhouden om driester over zijn plannen te denken;
hij moest wel eerst Bu Lurah over zien te halen en dat deed die slijmerd door haar een cadeautje te schenken.
Bu Lurah kon wel eens een probleem worden, want ze sprak en schreef geen woord Nederlands.
Ja toch wel: één woordje en dat was hoe Pak Lurah zijn vroegere gerobak betitelde;namelijk "aftands."


En zo begon een nieuwe avontuur van Pak Lurah in een omgekeerde wereld, want normaliter gaan de Nederlanders op vakantie naar Indonesia.
Het zal me benieuwen wat ze daar te wachten staat.

Pak Lurah riep zijn vrouw bij zich op de veranda na hun dagelijkse dagindeling
en vroeg voorzichtig: "Eh Bu, we zitten hier 's avonds vaak uit verveling.
Wat zou je denken van een leuk vakantietripje naar mijn familie in Nederland?
Ze hebben daar regelmatig een pasar malam en cebok doen ze daar ook met de linkerhand.
Je neemt wat spullen van je warung mee en die kan je daar verkopen met untung
en daar draagt men westerse kleding, dus je kunt gaan en staan zonder je sarung of kerudung.

Volgende keer verder.