Siegfried Huigen, Stellenbosch

Posted on February 13, 2012 by f112481

De verbeelde geografie van (Nederlands-)Indië

De ‘Indische Letterkunde’ is door Edgar du Perron uitgevonden, door Rob Nieuwenhuys gepopulariseerd en ze is aan het einde van de twintigste eeuw geïnstitutionaliseerd met een eigen tijdschrift en een eigen vereniging. Voor de meeste onderzoekers die zich met deze Indische Letterkunde bezighouden heeft de term hoofdzakelijk betrekking op Nederlandstalige fictionele teksten over Indië. Ze zouden samen een eigen traditie vormen en zich onderscheiden van de Nederlandse literatuur. In mijn bijdrage wil ik argumenteren dat deze afbakening van de Indische Letterkunde niet goed verdedigbaar is en dat het in plaats hiervan vruchtbaarder is een breder geografisch discours over (Nederlands-)Indië te onderzoeken.

Dit publieke, geografische discours over Indië vond zijn oorsprong in de vroege achttiende eeuw in het omvangrijke werk van François Valentyn (1724-1726). Het verloor in 1949 grotendeels zijn politieke relevantie met de onafhankelijkwording van Indonesië. Op basis van dit discours kwam een ‘imaginative geography’ (Edward Said) van Indië tot stand waarin ‘Indië’ in de loop van de tijd steeds anders gerepresenteerd werd. Deze verbeelde geografie was een voorwaarde voor discussies over het koloniale gebied. ‘Indië’ bestond voor beleidsmakers en het algemene publiek alleen voorzover het verbeeld kon worden. Door de onderzoeksfocus te verleggen van een hoofdzakelijk volgens esthetische criteria gedefinieerde ‘Indische letterkunde’ naar een meer omvattend geografisch discours over Indië wordt het mogelijk het onderzoeksveld te verankeren in de geschiedenis van het Nederlandse kolonialisme. Dit moet leiden tot een grotere interdisciplinaire relevantie van het onderzoek.

——–

Siegfried Huigen doceert aan de universiteiten van Stellenbosch en Wrocław. Hij publiceerde onder meer De weg naar Monomotapa (1996), Verkenningen van Zuid-Afrika (2007) en Knowledge and Colonialism (2008). Hij is samensteller van bundels met opstellen over Zuid-Afrikaanse herinneringspolitiek en Nederlandse mondiale kennisnetwerken in de vroegmoderne tijd. Hij werkt aan een boek over het wetenschappelijke werk van François Valentyn, de man die (Nederlands-)Indië ook letterlijk als eerste op de kaart gezet heeft.

blog.hum.uu.nl

Wat zegt die Huigen nu eigenlijk ?
Ik snap er de ***** niet van .

Ja goed hè.......Het verhaal bestaat uit 2 alinea's en heeft een heleboel moeilijke woorden! We moeten maar even wachten tot het boek uit is......

Gelukkig duo-L.. Ik ben dus niet de enigste ....
Ik ga niks op het boek wachten. Ik beschouw het maar als humbug.
Als de schrijver het niet in gewone woorden kan uitleggen, dan was het toch al gezever.

Ik heb zelf het gevoel dat Meneer Huigen zich hier aan het afzetten is tegen de boeken uit (of die zich afspelen in) 'Tempo doeloe'? Maar anders vind ik de tekst ook vrij vaag.

Jan Huigen in de ton.... eh sorry, neem me niet kwalijk, verschrijving van me. Mea culpa.

Ik bedoel natuurlijk Siegfried Huigen en die is Zuid Afrika c.q. VOC specialist en m.i. vrijwel onbekend met het "dagelijkse literaire" Indië.

Zijn benadering van wat ie in godesnaam ook moge bedoelen, is te wetenschappelijk en hij kent (ook weer m.i.) Indië slechts uit de verbanden die de VOC had met Kaap de Goede Hoop en Indië en aanverwante geschriften erover.
Hij werkt momenteel aan het "wetenschappelijk werk" van Francois Valentijn.
OK, daar gaat ie dan wie Francois was.

Deel recensie uit wikipedia.
----------------------------
Dit werk bestaat uit vijf delen, 5144 bladzijden en 1050 illustraties en geeft een gedetailleerd overzicht van de geschiedenis van de VOC. Hij schreef over alle gebieden waar de Nederlanders handel dreven, maar eilanden en kusten staan op de voorgrond. Het bevat allerlei geografische, historische, juridische, politieke, en botanische beschrijvingen. Daarnaast geeft het werk een beeld van hoe een zeventiende-eeuwer tegen andere culturen aankeek. Het werk wordt gekenmerkt door ijdelheid, willekeur, onevenwichtigheid en het gebrek aan systematiek. De helft gaat over de Molukken; over China, de Malabarkust en Bengalen wijdt hij nauwelijks uit. Niettemin heeft 'Oud en Nieuw Oost Indiën' tot begin deze eeuw gegolden als een standaardwerk op het gebied van de verschillende culturen van het verre Oosten. Er zijn weinig boeken waaruit zo vaak geciteerd wordt als uit Valentijn.

Ook Valentijns gevoel voor humor is befaamd. De kans om een mooi verhaal te vertellen laat hij niet snel glippen, ook al heeft het niets te maken met waar het op dat moment over gaat. Sommige beschrijvingen zoals de man die drie keer gehangen werd, zijn pure slapstick.[3]

Illustratief is tevens de volgende passage, met daarin een beschrijving over de lokale gebruiken van hottentotten: Hoewel ik hier en daar in 't jaar 1714 nog al Hottentots en Hottentottinnen gezien hebben, welke laatsten zich veeltyds met het graven der voornoemde wortelkens bezig hielden, zynde meelt met een kleidn kind op den rug in eenige lappen en vellen beladen, dat zy, wanneer het schreit, maar een van haare lange borsten over den rug gewoon zijn toe te werpen. [4]

(In het hoogseizoen van den winter, als den slooten volledig gevuld zijn met eene lading ijs, zodat alweder er eene elfstedentocht geschaatst kan worden, zoude eene zulken rug behangen met haare lange borsten, best wel eens voor eene extra warmen toestand kunnen zorgen voor den schreieling.)